Een verloren generatie

Een verloren generatie

The kids who need the most love will ask for it in the most unloving of ways

Ik begeef me waarschijnlijk op een gevaarlijk gebied, maar ik kan het niet laten om deze blog toch te schrijven. Omdat ik me oprecht zorgen maak.

Ik maak me zorgen om mijn kinderen.

Ik maak me zorgen over onze kinderen.

Ik maak me zorgen over de maakbare wereld.

Ik maak me zorgen over de toekomst…

Een verloren generatie.

Kort geleden was het een item op het VTM nieuws. Waarbij leerkrachten aan de alarmbel trekken en aangeven; Als we zo doorgaan, is dit een verloren generatie.

Maar, is dit ook zo?

En waarom trekt men aan de alarmbellen?

Ik ben geen leerkracht en heb ook zeker niet alle wijsheid in pacht, maar ik begrijp die alarmbel zeker. En ik hoop dat meer met mij dit begrijpen en dat we samen sterk kunnen staan voor onze kinderen.

 

De maakbare wereld.

Wij leven tegenwoordig in een maakbare wereld, bijna alles kun je naar je hand zetten. Overal is wel iets voor gevonden en alles is te koop.

Echter onze kinderen zijn niet maakbaar. Ieder kind is anders en uniek. Toch lijkt het erop dat wij ook graag onze kinderen willen vervormen. Een beetje anders willen maken. Een beetje meer passend, zoals het voor ons de volwassene handig is.

Kort geleden las ik een schrikbarend nieuwsbericht, over een kinderdagverblijf in Amerika.

Daar gaven de begeleidsters de kinderen allemaal een pilletje melatonine voor het slapen gaan. Een pilletje voor ieder kind, zodat de volwassene er van uit kon gaan dat alle kindjes zouden slapen.

Een pilletje voor een baby of een peutertje zodat wij volwassene kunnen bepalen dat er nu geslapen dient te worden.

Dat we het voor ons zelf makkelijker en maakbaar kunnen maken.

En makkelijk was het voor deze begeleidsters, want volgens het artikel deden zij in tussentijds boodschappen. Ten slotte zouden de kinderen nog wel even liggen te slapen.

Idioot natuurlijk, belachelijk en zorgelijk!

(Gelukkig is dit aan het licht gekomen en is dit kinderdagverblijf stop gezet. Hopelijk betekent dit ook direct het einde van deze praktijken.)

 

Toch gebeurt dit niet alleen in Amerika, maar ook veel dichterbij. Je hoeft er niet eens voor de grens over. Je hoeft er niet eens voor naar een andere stad. Nee hoor, het gebeurt op iedere middelbare school. En gek genoeg dat wordt wel geaccepteerd.

Wat er gebeurt? Pubers krijgen tegenwoordig gemakkelijk ritalin voorgeschreven. Vanuit een positieve intentie overigens hoor, zo zouden ze beter op kunnen letten.

Maar die melatonine lijkt mij dan in de basis ook vanuit een positieve intentie, niet waar?

Zo slapen de kindjes lekker….

Ook bestaan er complete handeltjes op het schoolplein, als je de kranten mag geloven. Voor het blokken voor een examen slikken studenten graag een pilletje.

Maar kom op, dat is toch verre van ok!

Is het niet gewoon normaal dat kinderen niet altijd goed opletten?

Is het niet gewoon normaal dat kinderen niet de hele dag stil kunnen zitten?

Is het niet gewoon normaal dat kinderen de wereld als chaotisch ervaren?

En willen wij echt de emoties van onze kinderen onder drukken en een soort robots in de klaslokalen?

Kom op, de pubertijd is nu eenmaal niet de makkelijkste tijd. Het is een tijd die veel innerlijke onzekerheid en turbulentie met zich mee brengt.

Laten we dit accepteren en laten we in de eerste plaats eens kijken naar ons zelf en onze omgang met kinderen en onze verwachtingen van kinderen.

Misschien moeten we daar iets aan doen!

 

Het competente kind

Jesper Juul schrijft in zijn boek het competente kind:

 

Als kinderen niet meer willen meewerken, komt dat doordat ze te veel of te lang hebben meegewerkt of omdat hun integriteit is beschadigd. Het komt nooit omdat ze van nature niet willen.

 Als kinderen ongeveer twee jaar zijn, beginnen ze zich langzamerhand los te maken van hun volledige afhankelijkheid van de ouders . Ze leren om onafhankelijk te denken en te voelen en om onafhankelijk op te treden. Volwassenen weten vaak precies wanneer dit stadium is aangebroken. Op een ochtend tijdens het aankleden, trekken ze aan de arm van vader of moeder en zeggen ze: “Ik doen! Zelf doen!” Op dat moment worden veel ouders opstandig en zeggen ze: “Nee, dat kun jij niet. Houd daarmee op. We hebben geen tijd voor spelletjes.”

Als het kind zelfstandig gaat worden, worden de ouders dus opstandig.

 Het idee dat de puberteit op zich de oorzaak is van interpersoonlijke conflicten met volwassenen is onzin. Bepalend voor het aantal conflicten en de intensiteit van die conflicten is onder meer in hoeverre de volwassenen in staat zijn om te erkennen dat hun rol aan het veranderen is, en de manier waarop ze gedurende de eerste drie a vier levensjaren zijn omgegaan met de ontwikkeling van de integriteit van het kind.

 

Gelijkwaardigheid.

Zullen we met elkaar accepteren dat kinderen niet maakbaar zijn?

En zullen we accepteren dat we  bij ons zelf moeten beginnen?

Laten we starten met onze kinderen echt zien als krachtig en competent.

Laten we omgaan met onze kinderen vanuit een gelijkwaardigheid en de wensen en behoeften van onze kinderen echt serieus nemen.

Want een verloren generatie dat wil toch niemand!

´The kids who need the most love will ask for it in the most unloving of ways´

 

Ieder draagt zijn steentje bij, met EigenWijs probeer ik de wereld een beetje mooier te maken.

Lieve groet,

Moniek Neumann

EigenWijs

 

 

 

 

About the Author:

EigenWijs is een initiatief van Moniek Neumann, Pedagogisch coach en Pikler pedagoog in opleiding. Naast EigenWijs zelf mama van drie ondernemende kinderen en al jarenlang werkzaam in de kinderopvang.

Leave A Comment