Morgen is het 1 februari

///Morgen is het 1 februari

Morgen is het 1 februari

Morgen is het 1 februari, dat klopt zal je denken en wat is daar zo bijzonder aan?

Voor jou wellicht een dag als alle anderen, voor mij ieder jaar toch weer een bijzondere dag. Een dag met een dubbel gevoel. Een dag die mij enerzijds een verdrietig gevoel geeft, en aan de andere kant mij een nieuwe kans heeft gegeven. Een dag die voor mij niet voelt als een dag als alle anderen.

Een dag waarbij ik niet anders kan dan even stil staan, met een lach en een traan….

Bij de vreemdelingendienst

Vijf jaar geleden, was dit de dag waarop ik officieel verhuisde naar een voor mij nieuw land, een onbekende nieuwe plek die mij een nieuwe start gaf. Ik zie mezelf nog zitten, bij de vreemdelingendienst. Op een hart houten bankje samen met mijn meisje van drie en mijn vriend als steun.

De avond er voor hadden we de reis gemaakt, vanuit Groningen in het hoge noorden van Nederland tot aan Brugge in België. Thomas in zijn bus, vol geladen met onze spullen. Ik in mijn kleine fiatje met Izabella naast mij en onze poes Goofy in zijn mandje bij haar voetjes. Mijn moeder, die ons zo graag had willen uitzwaaien, kon er niet bij zijn vanwege een toneeluitvoering, dus het afscheidscomité waren onze lieve buurtjes.

 

De lange reis van Groningen naar Brugge had ik al zo vaak gereden. Maar deze keer voelde het zo anders. Tenslotte zou ik nu naar Brugge gaan om er te gaan wonen, zou het niet voor enkel een paar daagjes zijn om fijn bij Thomas te kunnen zijn. Nee, nu was het echt…

Maar, je spreekt toch dezelfde taal zo moeilijk kan het niet zijn

Verhuizen van Nederland naar België, ach dat valt wel mee toch?

Zover is het niet, je spreekt dezelfde taal, dus dat komt wel goed!

Maar oh, wat heb ik mij daar in vergist!

Wat was het moeilijk en soms nog steeds!

Ja, we spreken dezelfde taal althans in grote lijnen.

Ja, Nederland is nog altijd redelijk dichtbij.

Maar, van Nederland naar België verhuizen is toch echt wel emigreren.

Want, wat is het soms gewoon ontzettend moeilijk!

 

Je plekje vinden in je nieuwe woonplaats. Je thuis voelen in een nieuw land. De taal leren begrijpen, want ook al lijkt het hetzelfde, toch is het verhaal soms net een beetje anders. Nieuwe mensen leren kennen. Wennen aan gewoonten en gebruiken. Mijn draai proberen te vinden in mijn nieuwe werk. Alles kost zoveel energie en niets is meer als vanzelfsprekend.

De regel van vijf jaar

Vijf jaar zou het me kosten, ten slotte dat hoorde ik volop om mij heen.

Vijf jaar en dan voel je, je thuis.

Vijf jaar en dan heb je, je leventje weer opgebouwd.

Vijf jaar en dan voelt het goed….

Wie die vijf jaar ooit bedacht heeft, geen idee? Maar blijkbaar is een soort ongeschreven regel.

 

Ik heb mezelf dan ook vijf jaar gegeven.

Na die vijf jaar zou ik me thuis voelen, toch?

Na die vijf jaar zou ik niet meer terug willen, toch?

Na die vijf jaar zou ik me echt goed voelen in mij nieuwe land, op mijn nieuwe plekje, toch?

 

Morgen is het vijf jaar geleden.

Vijf jaar geleden dat ik daar zat, op het houten bankje bij de vreemdelingendienst.

Vijf jaar geleden dat ik mij samen met mijn kleine meisje in heb geschreven in België.

Vijf jaar geleden dat we echt als gezin samen gingen wonen.

1 februari, vijf jaar…..

Mijn thuis…

Of ik me nu echt thuis voel in België? Dat is wisselend per dag.

Ik had gehoopt te kunnen zeggen dat het klopt, dat vijf jaar nodig is, dat vijf jaar klopt. Maar veel vaker voel ik me nu in een soort niemandsland.

Daar waar ik eerder heel sterk voelde dat ik in Nederland hoorde. Dat ik terug zou willen en zou gaan, stel je voor dat ik er ooit alleen voor kwam te staan. Dit gevoel is veranderd, het is veranderd in een soort niemandsland. Ik zit er tussenin… Als ik naar Groningen ga, voelt het niet meer als terug gaan naar huis. Alles en iedereen gaat gewoon verder, niets is meer zoals het er was.  En Brugge voelt nog niet volledig als mijn thuis.

Maar, mijn kinderen groeien erop. Zij voelen zich hier thuis, dit is hun thuis. Als je me nu vraagt waar is jouw thuis of wat zal je doen als je er ooit alleen voor komt te staan? Heel eerlijk, ik weet het niet… Groningen is niet meer mijn thuis en Brugge is nog niet mijn thuis….

En weet je, dat voelt soms verdomd eenzaam!!!

Morgen is het 1 februari

Morgen is het 1 februari, ik zal die dag vast een traantje laten. En ondertussen ook een glimlach op mijn gezicht.

Nee, thuis voel ik me nog altijd niet. Ik ben echt een Nederlander en dat zal vast nooit veranderen, maar ik hoop ooit te kunnen zeggen: Brugge is mijn thuis!

 

Geef me nog vijf jaar….

By | 2019-01-31T22:30:07+00:00 januari 31st, 2019|EigenWijs, Persoonlijk|2 Comments

About the Author:

EigenWijs is een initiatief van Moniek Neumann, Pedagogisch coach en Pikler pedagoog in opleiding. Naast EigenWijs zelf mama van drie ondernemende kinderen en al jarenlang werkzaam in de kinderopvang.

2 Comments

  1. Katja 01/02/2019 at 20:17 - Reply

    Je zorgt in ieder geval voor een warme thuis voor je kinderen en dat is goud waard! Thuis is een plek waar je mag zijn wie je bent, een Nederlandse in België is deel van wie je bent, maar je bent ook nog zoveel meer.
    Kus!

Leave A Comment