Super (wo)ma(n)ma ken jij haar?

/, Persoonlijk, Pikler/Super (wo)ma(n)ma ken jij haar?
  • Profiel foto Moniek Neuman Emi pikler pedagogie speelruimte eigenwijs

Super (wo)ma(n)ma ken jij haar?

Super (wo)ma(n)ma ken jij haar?

Even dacht ik, dat ik haar kende. En dan nog wel van heel dichtbij, als ik in de spiegel keek zag ik haar. (Tenminste dat dacht ik….)
Alle ballen hield ik in de lucht;
een gezin managen met drie kleine kindjes met alles wat erbij hoort. Borstvoeding geven, gebroken nachten, uitjes op school ondersteunen, rijden voor zwemlessen die niet naast de deur zijn, elke dag een gezonde maaltijd op tafel, proberen voor ieder kind eigen quality time met mama, ergens tussen door zorgen voor een schoon en opgeruimd huis met gewassen kleren in de kast, een fijne en gezellige partner zijn voor mijn vriend, een partner waar hij op kan bouwen.

Ik woon nog niet zolang in België. Dus ook gaat er energie uit naar nieuwe mensen leren kennen, vriendschappen opbouwen, netwerken….

Intussen waren er ook die andere ballen die in de lucht moesten blijven. Studeren voor Pikler pedagoog; daarvoor regelmatig naar Amsterdam een hele planning, observaties en reflecties schrijven.
Als je dan zo´n studie doet, wil je er ook wat mee bereiken nietwaar?
Dus, tussen de bedrijven door een eigen onderneming proberen op te richten EigenWijs. Gesprekken voeren met samenwerkingspartners, reclame maken, materialen aanschaffen, Facebook blog bijhouden, website maken, brainstormen…

En oja, ik heb ook nog een drukke baan. Drie dagen per week bijna 100 kilometer rijden om te werken als leidinggevende in de kinderopvang. Op een locatie waar ik met mijn collega´s, graag vooruitstrevend wil zijn. De allerbeste kwaliteit voor de kinderen en hun ouders wil bieden. Een goede leidinggevende wil zijn voor mijn medewerkers, een goede en inspirerende collega waar anderen op kunnen bouwen, ieder jaar werken aan een verdiepend jaarthema en nog zoveel meer…

 

Ergens tussendoor ben ik mezelf kwijtgeraakt.

Maar ergens tussen al deze ballen ben ik mezelf een beetje kwijt geraakt. Nauwelijks slapen en toch doorgaan ergens bleek een grens te zijn aan mijn super womanschap… Ik blijk er toch niet voor in de wieg te zijn gelegd en misschien is niemand dat…
Even hou je het vol maar dan komt er ergens die druppel, soms is die maar heel klein en heb je hem niet eens aan zien komen. Maar net die ene kleine druppel, die laat de emmer overstromen en dan merk je plots, dat je eigenlijk maar een mens bent. Een mens net als alle anderen die soms zomaar even moet zeggen; het lukt niet het is te veel, kan iemand tijdelijk een bal van mij overnemen???

Ik kon even niet anders dan terug te gaan naar de basis, terug naar wie ik ben. En dat is geen super woman, geen super mama. Maar een vrouw en mama met grenzen die niet oneindig zijn. Een mens zonder energie, omdat ik nou eenmaal al negen maanden nauwelijks slaap krijg. Een mens die niet alle ballen altijd hoog kan houden, maar er soms eentje vergeet, laat vallen of tijdelijk even geen aandacht aan kan geven.

En toen gebeurde het, boem, bats vanuit het niets, ik kon niet meer verder.

De druppel die de emmer deed overlopen en mij plots wel heel hard met twee benen op de grond zette, was exact een halfjaar geleden, op 20 april van dit jaar.

Na weer een nacht niet slapen, omdat ons kleine mannetje echt zijn draai niet kon vinden. Omdat hij net had geleerd recht te kunnen staan in zijn bedje en zijn hele lijfje van hem verlangde recht te moeten staan. Neer gaan liggen lukte hem gewoon weg niet, zijn lijfje was te onrustig, hoe moe ook hij bleef staan.Enkel met hulp van ons lukte het hem onrustig in te slapen, maar als hij ook maar eventjes wakker werd stond hij alweer recht.

Oververmoeid stond ik die ochtend naast mijn bed, het huilen nader dan het lachen, maar de dag moest beginnen. De meisjes moesten ook vandaag naar school, Thomas was al weg dus ik moest wel. Hoe moe ook, ik sleepte me uit bed, ontbijtjes klaar maken, tasjes inpakken en dan de meisjes wakker maken zo goed als mogelijk gezellig samen ontbijten en dan kleine Boaz uit bedje halen die nu natuurlijk wel lag te slapen.

De school is niet om de hoek, dus ik kan niet anders dan de meisjes met de auto wegbrengen. Zo ook die dag. Boaz zat voorin in zijn maxi cosi een beetje te dutten, zo moe van zijn onrustige nacht. De meisjes gelukkig super vrolijk en zingend over kiwi´s (we zijn een paar maand geleden in Nieuw Zeeland geweest) met zijn tweetjes op de achterbank. En toen gebeurde het……

Gewoon uit het niets, plots……… boem, bats en ik kon niet meer rijden….. Een botsing met een ander, wie of wat ik had echt geen idee, direct stroomden de tranen over mijn wangen hoe kon dit toch gebeuren? Ik raakte volledig in paniek, wat was er gebeurd, ik kon het echt niet na vertellen. Een black out door de oververmoeidheid? Vermoedelijk…. Dat dit mij kon overkomen, dat had ik echt nooit of te nimmer verwacht…. Het was zo´n keiharde leer, een mens heeft grenzen kan niet alles aan, zo ook ik. Van de super woman was niets, maar dan ook niets meer over.

Gelukkig waren er direct veel mensen om ons te helpen, was er enkel blikschade en kwamen wij er met de schrik vanaf. De auto bleek total loss. De auto van die ander??? Eerlijk gezegd, geen idee die heb ik gewoonweg nooit gezien…. De man heb ik gesproken maar hij is nog een stukje doorgereden de auto heb ik dus echt gewoonweg nooit gezien.

Nadat moment kon ik niet anders dan toegeven aan, vooral mijzelf, dat het hier stopte, dat ik hier niet meer verder kon, dat het moest veranderen.

 

Super(wo)ma(n)ma, nee ik ben haar niet.

Het was een heftig halfjaar, een heel heftig halfjaar waar in ik mijzelf keihard ben tegengekomen. Me heel alleen, klein en eenzaam heb gevoeld. Bang was nooit meer mijn eigen energieke en positieve zelf te worden. Het gevoel had, overal te kort te schieten, schuldgevoel naar mijn werk, omdat het gewoon niet lukte, twijfels over mijn studie kan ik dat weer oppakken, verdriet voor mijn gezin omdat ik het allemaal even niet meer zag zitten.

Maar nu, exact een halfjaar naar dato kan ik eindelijk weer zeggen, ik ben er weer! Ik ben weer terug! Ik weet dat ik in de verste verte geen superwoman, of super mama ben, maar langzaam maar zeker kan ik het dal achter mij laten en weer omhoog klimmen. Heb ik mijn werk weer op kunnen pakken, eerst 1 dagje in de week en sinds deze week weer 3 dagen in de week. Heb ik weer zin om te gaan studeren, geniet ik meer dan ooit van mijn geweldige drietal, heb ik zin om weer dingen te ondernemen met mijn fijne gezin. En ben ik blij dat ik ondanks de diepte punten die ik gekend heb ben blijven geloven in EigenWijs.

 

Met EigenWijs, maak ik mijn dromen waar!

Op vele momenten was EigenWijs mijn enige ding waar ik energie van kreeg, mijn dromen wilde ik waar maken, het geloof in EigenWijs heb ik nooit losgelaten.

En nu kan ik aan de hele wereld melden dat EigenWijs meer dan ooit een feit is! Afgelopen woensdag heb ik mij ingeschreven als zelfstandige! Vanaf nu is EigenWijs meer dan een facebook platform, maar is EigenWijs ook een echt bedrijf die hopelijk zal groeien en bloeien.

Ik hoop dat ik het vertrouwen van vele ouders en hun kinderen krijg. Dat ik heel veel ouders en hun kinderen mag gaan ontmoeten tijdens de SpeelRuimte groepen. Dat de kinderopvang in mij gelooft, dat ik mee mag helpen de kinderopvang een nog professionelere sector te maken. De kinderbegeleiders mag motiveren het beste uit zichzelf te halen en de prachtige visie van Emmi Pikler aan hen aan kan reiken, omdat het zoveel mooie handvaten biedt! Dat professionals, die dagelijks werken met jonge kinderen in de kraamzorg, als vroedvrouw etc. etc. EigenWijs ook zullen leren kennen. En bereid zijn al het mooie vanuit de visie van Pikler mee te nemen in hun werk.

Om samen de wereld een beetje mooier te maken. Om samen het welzijn van baby´s te bevorderen.

Baby´s verdienen de zorg en aandacht die nodig is om zich optimaal te kunnen ontwikkelen!

Ik ben er klaar voor!

Ik ben er klaar voor!

Kom maar op! Ik kom met liefde, passie en vol met nieuwe energie jullie meenemen in de visie van PiklerProfiel foto Moniek Neuman Emi pikler pedagogie speelruimte eigenwijs op de werkvloer of thuis!

Interesse in wat EigenWijs voor jou kan betekenen??

Neem contact met mij op, ik vertel je heel graag meer.


Lieve groet van de niet super (wo)ma(n)ma
Moniek Neumann

Trotse eigenaresse van EigenWijs

Pedagogisch coach, Pedagoog en Pikler pedagoog (in opleiding)

By | 2018-10-20T21:25:17+00:00 oktober 20th, 2018|EigenWijs, Persoonlijk, Pikler|2 Comments

About the Author:

EigenWijs is een initiatief van Moniek Neumann, Pedagogisch coach en Pikler pedagoog in opleiding. Naast EigenWijs zelf mama van drie ondernemende kinderen en al jarenlang werkzaam in de kinderopvang.

2 Comments

  1. Jeanine Mulder 21/10/2018 at 12:56 - Reply

    Wauw. Mooi en krachtig geschreven. Ik wens je heel veel succes met Eigen Wijs. En natuurlijk lekker genieten van je prachtige gezin.
    Inderdaad een prachtige visie die het waard is om te delen met alle jonge ouders. Heel veel succes en veel Vertrouwen.

    • Moniek Neumann 21/10/2018 at 14:29 - Reply

      Dag Jeanine,
      Bedankt voor je lieve reactie.
      Ik hoop dat wij als Pikler pedagogen samen de wereld een klein beetje mooier kunnen maken!
      Bedankt voor je succes wensen en het vertrouwen.
      Lieve groet Moniek

Leave A Comment